.catharsis

1. 

   Sa iyo,

                   Sa muli-muli’y natagpuan ko ang aking sarili na ikaw lamang ang sinasaisip, kung kaya’t heto nanaman ako’t naglulubid ng mga salita para sa’yo.

                   Oo, ditto lang naman ako magaling. Pagpasensyahan mo na’t ito lamang ang aking nakayanan.

                   Oo nga pala, “valentines day” ngayon. Nais ko sanang paghandogan ka ng mga bulaklak at tsokolate’ng hugis puso. Naisip ko, marahil ay magugustuhan mo iyon. Nais kong ipadama sa iyo na hindi tayo kaiba sa karamihan. Na lahat ng pag-ibig, magkaiba man ng hugis at porma ay pare-pareho lamang. Nais kitang mapaligaya.

                   Ngunit, nakalulungkot dahil wala ka ngayon sa aking piling, ngayon pang araw na ito.

                   Hiling ko na lamang, nawa’y ang mga salitang aking sinasambit ay matumbasan ang halimuyak ng sanlibo’t isang rosas o ang tamis ng pinaka-espesyal na tsokolate.

                   Mahal kita ng lubusan, alam mo iyan. Ngunit minas an hindi ko maiwasang malumbay tuwing maiisip ko na walang paraan upang magtuloy an gating pag-ibig. Na imposibleng magsupling ng isang buhay na patunay upang magpatuloy ng ating kasaysayan.

                   Ito ay nagdudulot upang magkaroon ako ng hinanakit sa tadhana. Na minsan, kahit walang patutunguhan ay nais ko’ng magtanung kung bakit ganoon.

   Alam ko, mahal mo ako. Ito lamang ang aking pinanghahawaka. Iniisip ko na lamang na an gating mga kaluluwa, kulong man sa ating katawan sa kasalukuyang panahon ay minsan nang nagtagpo sa kaparangan ng mga gunita. Na naukit na an gating tadhana.At tayo at tayo lamang ang nakatakda para sa isa’t-isa.

   Saan man tayo mapadpad , wala mang kasiguraduhan ang landas na ating tinatahak, sana’y kahit paunti’y marating natin ang mga lugar na minsa’y abot lamang ng tanaw.

    Batid ko’ng masalimuot pa ang mga yugtong nag-iintay sa atin, ngunit kampante ako. Sapagkat nariyan ka sa aking tabi. Natitiyak ko na malalampasan natin ang mga unos pang paparating basta magkahawak kamay tayong susuong. Kapit-kamay nating aantayin ang kunklosyon sa pagpanaw ng araw at ng buman.

    Muli, pasensya. Muli, mahal kita. Sana ay maligaya ka sa araw na ito. 

   (Source: klapklap)

    

   valentines post buhaybuhay 

2. 

   oh mo(u)rnings.

   The sky is a blanket of white, like thick, fluffy wool. But it offers no warmth or soft consolations, instead, a chilling embrace of cold, damp melancholy.

   I never liked mornings like this, when waking feels as strange as my deep dreamless sleeps, when the world possess a gloomy, dull quality as that of a faded photograph.

   Oh, and this pain in my chest. As if the gland inside had been less sober than the rest of my body. But how can you deny a reliable servant some few moment of rest when he’s performed some heavy, tedious job for you, like keeping you alive?

   Still, I stood, more eager to wrap up than to begin the day. My chest throbs as if to protest. But what can he do? I am his master. And besides, I too, have a master to attend to.                  

   (Source: klapklap)

    

   buhaybuhay 

3. 

    3

    

   Ka Isko, ang magsasaka sa Carabao Park.

   

   Nariyan  kana nang maipunla ang aking isipan sa malawak na sakahan ng kaalaman. Ewan ko ba kung paano mo natitiis ang iyong katayuan sa ara-araw na paroo’t-panaog ng araw at ng ulan. Basta, nariyan ka lamang; nakatayo, tangan ang iyong kalabaw, matikas ang tindig at tuwid ang iyong paningin na para ba’ng abot ng iyong pananaw ang bukas. 

   Marahil may iba na lumalapit sa iyo at ika’y hinahamak.

   “ ano bang alam mo?”

   “ano ba ang kaya mo’ng gawin?”

   “magtanim?”

   “magsaka?”

   Pumupunit sa aking pandinig ang kanilang mga halakhak.

   Pumupunit sa aking balat ang talim ng kanilang mapanghusgang mga tingin.

                   Ano nga ba ang kaya mo? Ano nga ba ang pakialam ko sa iyo? Eh, hinahamak mo rin ako. Sa dalas na mapadaan ako sa iyo’y pansin ko ang namumutawing ngiti sa iyong labi, ang iyong tindig na animoy nagmamalaki, ang iyong mga mata’ng wari ba’y sumusuri sa aking kaluluwa.

                   Oo. Isa ka lamang hamak na magsasaka.

                   Ngunit lahat ay tinitingala ka. Ni hindi ko maipagyabang sa iyo ang lawak ng aking pinag-aralan. Daig pa ang lalim ng aking pag-unawa ng lalim ng pagkakabaon ng iyong mga paa sa putikan. Ngunit hindi ka nahihiya. Sapagkat ang putik ay mapag-aruga. Sapagkat ang putik ay sinapupunang umaampon sa mga binhing nauuhaw sa pagkalinga. Sapagkat ang putik ay buhay.

                   Ikaw ang magsasaka at ako ang iyong binhi. Nawa’y pagyamanin mo ang lupain ng aking ulirat. Handa na akong harapin ang araw, ang ulan, at ang putikan. At sa araw ng aking pagyabong at paglago, iaalay ko sa iyo ang pangako ng isa’ng masaganang ani. 

   01/30/12

   (Source: klapklap)

    

   Iskolar para sa Bayan UPLB Carabao Park buhaybuhay 

4. 

    1

    
   

   ang langit at ang dagat

   
   

   mga alon at ulap

   
   

   ako at ang aking anino

   
   

   sa isip lamang tumimo
   

   (Source: klapklap)

    

   ako at ang aking anino buhaybuhay a thousand words 

5. 

    1

    
   

   this was my favorite shirt. i used to wear this whenever i feel down. makes me feel like i could take life less seriously, like , just a few hahahas and all my troubles would be gone. 

   in a few days, this very thing will be sent to Mindanao. Probably, a child who lost his mother, a young lad who got crippled, or an old man who lost his home would receive this from the relief center. Whomever he may be, like what it did to me, i hope that this shirt comfort him during these trying times. In every fabric of this shirt are all my prayers, all my hope, and all my embraces. And, if not too much to ask, may it put a smile—even just a little smile, into that someone’s face. Smile, and better days are gonna come people.Better days. 

    

   for Mindanao for better days let us help buhaybuhay